» » » » Якуб Колас - Новая зямля (на белорусском языке)


Авторские права

Якуб Колас - Новая зямля (на белорусском языке)

Здесь можно скачать бесплатно "Якуб Колас - Новая зямля (на белорусском языке)" в формате fb2, epub, txt, doc, pdf. Жанр: Русская классическая проза. Так же Вы можете читать книгу онлайн без регистрации и SMS на сайте LibFox.Ru (ЛибФокс) или прочесть описание и ознакомиться с отзывами.
Рейтинг:
Название:
Новая зямля (на белорусском языке)
Автор:
Издательство:
неизвестно
Год:
неизвестен
ISBN:
нет данных
Скачать:

99Пожалуйста дождитесь своей очереди, идёт подготовка вашей ссылки для скачивания...

Скачивание начинается... Если скачивание не началось автоматически, пожалуйста нажмите на эту ссылку.

Вы автор?
Жалоба
Все книги на сайте размещаются его пользователями. Приносим свои глубочайшие извинения, если Ваша книга была опубликована без Вашего на то согласия.
Напишите нам, и мы в срочном порядке примем меры.

Как получить книгу?
Оплатили, но не знаете что делать дальше? Инструкция.

Описание книги "Новая зямля (на белорусском языке)"

Описание и краткое содержание "Новая зямля (на белорусском языке)" читать бесплатно онлайн.








Ой, не: хай пан цярпець умее!

А Свiда стаў пароць гарачку

I ўжо у стрэльбе ўзвёў сабачку.

- Не руш! не руш, пан! о, крый божа;

Пан папсавацi справу можа!

Яшчэ мiнуту улучылi,

На крокаў дваццаць падступiлi.

Цяпер глушэц, як на далонi,

Сядзiць, бы шула, у заслоне

Хваёвых лапак, хвост мятлою,

Як бы любуецца сабою,

Балбоча, крэхкае i свiшча;

Глушэц склiкае на iгрышча,

А мо хваленнi жыццю правiць

I гэты бор спрадвечны славiць.

Мiхал i Свiда той часiнай

Стаялi моўчкi пад ялiнай.

Пан Свiда стрэльбу падымае

I доўга цэлiцца... страляе.

Бух! - грукнуў стрэл, лес узбудзiўся!

Дымок раўнюткаю стралою

Жахнуў старую гэту хвою,

З якой глушэц даўно зраднiўся;

I раптам з ёю разлучыўся,

Умомант звяў i страцiў сiлы

I не паспеў разняць ён крылы,

На мяккi дол, на мох зялёны

Упаў, насмерць акрываўлёны;

Ўзнялась галоўка i апала,

Два разы лапка задрыжала,

Навек застыла нерухома.

А Свiда рад быў, рад, вядома:

Рублём Мiхала ён трактуе,

Цыгарай хвацкаю частуе.

XXIV. ВЯЛIКДЗЕНЬ

У хаце вучням не сядзiцца

Прайшла ахвота ў iх вучыцца;

I сам дарэктар уздыхае,

На Мiкалаўшчыну кiвае,

У смутку нейкiм часта ходзiць,

Аб доме гутарку заводзiць,

Пускае жарты мiма вуха,

Яго не цешыць саладуха,

Якая хлопцу падабалась,

Бо вельмi добра удавалась.

- Сказаць, не кепска тут хлапчыне,

Прамовiць часам гаспадыня,

А ўсё ж дамок свой моцна цягне,

I кожны к матцы сваёй прагне.

Прыйшлося ўважыць тут малому

I адвязцi яго дадому.

А вучнi кнiжкi пахавалi

I ўжо Вялiкадня чакалi.

Прыйшла вялiкая субота,

Даўно прыпынена работа,

I ўжо пад вечар сама хата

Была прылучана да свята:

Лагоднасць, згода i павага

I вельмi сталая развага

Ўвесь гэты дзень тут панавалi.

I блiзкасць свята шанавалi

Старыя, дзецi i падросткi

I шуму тут не падымалi,

Як будным днём з-за кожнай косткi.

Алесь, Кастусь i Мiхалiна

Сама найшла на iх часiна

На працу зранку выйшлi самi

I падмялi двор дзеркачамi;

Пясочку потым накапалi

I сцежкi iм панасыпалi;

I гэты дворык так змянiўся,

Так гожа траўкай заiскрыўся,

Што проста глянуць было люба,

Хоць ты вядзi яго да шлюба.

Мужчыны загадзя пабрылiсь,

Вадою цёплаю памылiсь,

Бо трэба ж iм было сабрацца

Паехаць ў цэркву спавядацца.

Хоць i казаў Антось, бывала,

Што тут, у лесе, грахоў мала;

Калi ж часамi грэх налучыць,

Аб iм забудзеш, ён не мучыць

I не пашкодзiць ў справах неба,

Але папу аддаць iх трэба.

I вось пад вечар трохi важка

Загрукацела каламажка,

На свет выходзячы з усмешкай,

Зiму згуляўшы пад застрэшкай.

Антось агледзеў тут прылады,

Калёсам добра даў "памады",

Густога дзёгцю i варволю,

Каб меней крыўдзiлiсь на долю;

А напамадзiўшы калёсы,

Паправiў вiтыя атосы

I падлажыў у задок сена.

Вясёлы час - павозак змена!

Агледзеў дзядзька ўсю аздобу,

Тады зрабiў павозцы спробу.

Калёсы лёгка закруцiлiсь,

З вясёлым гукам пакацiлiсь.

Пайшлi ў хаду раўнютка, гладка,

Як з маслам першая аладка.

Тым часам ў хаце ўсё гатова,

Цяпер за бацькам толькi слова,

Бо ён у лесе прыпазнiўся

I вось цяпер яшчэ пынiўся.

А хлопцы зрання рыхтавалiсь,

Па добрай згодзе змеркавалiсь

I самi зладзiлi, вядома,

Хто едзе з iх, хто будзе дома.

- То будзем ехаць - я гатовы...

Ну, аставайцеся здаровы!

Мiхал дамашнiм пакланiўся

I шапку зняў, перахрысцiўся.

Яму ў адказ дабра жадаюць,

Грахi ўсе чыста адпускаюць.

Над цiхай талаю зямлёю

Навiсла ночка той парою.

Было спакойна i лагодна,

Як бы сама прырода тая

Паважнасць свята адчувае,

З людзьмi жыве супольна, згодна.

Маўчаць хваiны, анi зыку,

Не шэпне гэты бор-музыка,

Стаiць маўчком i разважае,

Вiдаць, Вялiкадня чакае.

"Цяпер i страхi пазнiкалi!"

На вуха Костусю шапталi

Якiясь думкi-весялушкi:

"Звяры Вялiкдзень чуюць, птушкi,

I хвоi гэтыя, i елi,

Лiхiя людзi падабрэлi,

Бо святам божым ўсюды вее;

З нажом разбойнiк не пасмее

Залегчы ў лесе срэдзь дарогi,

Бо i заможны i убогi

Святы Вялiкаднiк святкуюць

I радасць ў сэрцы сваiм чуюць".

I гэту згоднасць, радасць свята

Ва ўсiм Кастусiк адчувае:

I ў тым, як з дзядзькам размаўляе,

На возе седзячы з iм, тата,

Чуваць яна ў пытаннi брата,

I ў гэтым лесе безгалосным,

I ў мерным клыгату калёсным;

Вось так i чуеш, што й дарога

Цяпер паслушна волi Бога,

I пераказваюць навiны

Калёсам гучна каляiны.

Дарога з лесу выйшла ў поле,

Калёсы коцяцца паволi,

Шуршыць пясочак мнагазначна.

Ў сяле на цэрквi чуць абачна

Блiшчыць лiхтарык i мiгае,

Дарожных погляд прыцягае.

Яны лагчынку праязджаюць,

Гару сярэднюю мiнаюць,

Клады з панiклымi крыжамi,

Дзе дрэвы голькамi-брыжамi

Навiслi цiха над зямлёю,

I едуць мернаю ступою.

Вось хаты з мроку выплываюць,

Агнямi вокны ў хатах ззяюць,

I на пясочку блескi-плямы

Прыгожа пiшуцца скрозь рамы.

Яшчэ па звычаю старому

Мужчыны сталыя удому

Свае лiтаннi адпраўлялi,

Пакуты Езуса спявалi.

Так i цяпер у Ратуёвых,

Ў Яхiма дзядзькi, ў Базылёвых,

Таксама ў Стасечкi i ў Даткi

Свае захоўвалi парадкi:

Сядзелi згодна i набожна

I спеў святы вялi заложна,

Вачэй не зводзячы з кантычкi.

Часамi тут былi i стычкi,

Калi спеў новы зачыналi

Ды ў тон агульны не траплялi.

- Не так, Андрэй, ты пачынаеш!

- Не, гэта ты, Сальвэсь, збiваеш!

- Не так, мужчыны, вось як трэба!

Пры гэтым чуўся бас Язэпа,

Другiя голас далучалi,

I гуртам зноў яны спявалi

За накiроўваючым басам.

А падарожныя тым часам

На двор да швагра заязджаюць,

Iдуць у хату, ўсiх вiтаюць.

Карусь Дзiвак ў сваiм кажусе

Ляжаў на печы ў цёплым дусе,

Як заўжды ў вольную часiну;

Ляжаў, курыў i цыркаў слiну

З-за белай комiны на хату;

I ён таксама рады святу,

Але нiяк не мог стрымацца,

Каб з печы жартам не азвацца,

Абы хто ў хаце паказаўся,

I сам ён смехам залiваўся;

А цётка Магда не стрывае

I Дзiвака свайго палае:

- Чаго, кацьмак, там завалiўся?

Пайшоў бы ў цэркву, памалiўся,

Зусiм ты Бога адцураўся:

Пятнаццаць год як спавядаўся!

- А што папу казаць я маю?

Я печ на рай не памяняю!

- Цьфу, млын пусты! ото завала,

Бадай табе было зарвала!

I злосна дзядзьку лае цётка,

А ён хiхiкае каротка.

- Што, дзядзька, пойдзем ў цэркву, можа?

- А пойдзем, голубе-нябожа!

Антось i Костусь iдуць з хаты.

Цянююць вулiцай дзяўчаты,

Шчабечуць весела, смяюцца,

I хлопцы дзесь перагукнуцца.

I ўсе вясёлы, ўсе рухлiвы

I святам заўтрашнiм шчаслiвы.

А цэрква, макаўка святая,

Народу поўна, блескам ззяе.

Сярод царкоўкi плашчанiца

Стаiць мiж елачак зялёных.

Кабеты, дзеўкi, маладзiцы

Iдуць-плывуць да плашчанiцы

У хустках белых i чырвоных,

Набожна хрысцяцца, ўздыхаюць

I лбом данiзу прыпадаюць.

Направа сталыя мужчыны

Стаяць, разгладзiўшы маршчыны.

А Чылiноў Алесь надзьмуўся,

Ў святыя дзеяннi уткнуўся

I там, дзе слоў не расчытае,

На сажань голас працягае.

- Вось Чылiны як дацiнаюць!

Чытанне людзi адзначаюць.

Народ калышацца, хвалюе,

Бы ў цёмным вiры вада тая,

I ўсё плыве, ўсё прыбывае,

А ўлады сну ён больш не чуе,

I блiзак час святой дзяннiцы.

"Хрыстос васкрос!" - з гары-званiцы

Вяшчае першы звон шчаслiва.

Народ увесь, бы ў полi нiва

Буйнымi гнецца каласамi,

Скланiўся цiха галавамi.

А пачакаўшы з паўгадзiны,

Нясуць жанкi, нясуць мужчыны

Кашы, каробкi, паўасмiны

I ставяць ў рад на цвiнтары

Ўсе велiкодныя дары.

Маленне бацька-поп канчае,

Iдзе з крапiдлам i махае.

Заварушылiся каробкi,

Кашы, рашэты, паўасмiны,

Чакалi доўга той часiны

Дзямян, Шабас, Казiмер, Сцёпка.

Паперлi полем русакоўцы,

Бягуць да коней свержаноўцы,

Гудуць, склiкаюцца, вiншуюць,

Адны другiх ў галдзе не чуюць,

I ўсе спяшаюцца, бягуць,

Каб рот свой скорамам заткнуць.

Антось з Мiхалам тож гатовы.

- Святкуйце ж веселы, здаровы!

Усiм дабра яны жадаюць

I за вароты выязджаюць.

А людзi ў хатах не драмалi:

Ўжо "алялюя" адспявалi

I за сталамi ўсёй сям'ёю

Сядзелi - цешылiсь ядою.

Панукi конiк не чакае,

I сам ён рыссю запускае,

Як бы спяшаецца дамоў

Замчаць сваiх гаспадароў.

А новы дзень, даўно жаданы,

Ўжо сыпле багру на курганы,

I стрэлы-косы залатыя

На ўзгоркi падаюць крутыя.

А хмаркi ў фарбах златалiтых,

Ў шаўках агнiстых, аксамiтах,

То паасобку, то гурткамi,

То залатымi ланцужкамi,

Як бы спынiўшысь нерухлiва,


На Facebook В Твиттере В Instagram В Одноклассниках Мы Вконтакте
Подписывайтесь на наши страницы в социальных сетях.
Будьте в курсе последних книжных новинок, комментируйте, обсуждайте. Мы ждём Вас!

Похожие книги на "Новая зямля (на белорусском языке)"

Книги похожие на "Новая зямля (на белорусском языке)" читать онлайн или скачать бесплатно полные версии.


Понравилась книга? Оставьте Ваш комментарий, поделитесь впечатлениями или расскажите друзьям

Все книги автора Якуб Колас

Якуб Колас - все книги автора в одном месте на сайте онлайн библиотеки LibFox.

Уважаемый посетитель, Вы зашли на сайт как незарегистрированный пользователь.
Мы рекомендуем Вам зарегистрироваться либо войти на сайт под своим именем.

Отзывы о "Якуб Колас - Новая зямля (на белорусском языке)"

Отзывы читателей о книге "Новая зямля (на белорусском языке)", комментарии и мнения людей о произведении.

А что Вы думаете о книге? Оставьте Ваш отзыв.