» » » » Якуб Колас - Новая зямля (на белорусском языке)


Авторские права

Якуб Колас - Новая зямля (на белорусском языке)

Здесь можно скачать бесплатно "Якуб Колас - Новая зямля (на белорусском языке)" в формате fb2, epub, txt, doc, pdf. Жанр: Русская классическая проза. Так же Вы можете читать книгу онлайн без регистрации и SMS на сайте LibFox.Ru (ЛибФокс) или прочесть описание и ознакомиться с отзывами.
Рейтинг:
Название:
Новая зямля (на белорусском языке)
Автор:
Издательство:
неизвестно
Год:
неизвестен
ISBN:
нет данных
Скачать:

99Пожалуйста дождитесь своей очереди, идёт подготовка вашей ссылки для скачивания...

Скачивание начинается... Если скачивание не началось автоматически, пожалуйста нажмите на эту ссылку.

Вы автор?
Жалоба
Все книги на сайте размещаются его пользователями. Приносим свои глубочайшие извинения, если Ваша книга была опубликована без Вашего на то согласия.
Напишите нам, и мы в срочном порядке примем меры.

Как получить книгу?
Оплатили, но не знаете что делать дальше? Инструкция.

Описание книги "Новая зямля (на белорусском языке)"

Описание и краткое содержание "Новая зямля (на белорусском языке)" читать бесплатно онлайн.








Так самавiты, так фацэтны

I пазiраюць так прыхiльна,

Прыгледзься толькi да iх пiльна!

I многа ж iх: не змерыш крокам

I не акiнеш нават вокам;

Стаяць радамi, зухаваты,

Як на ўрачыстасцi салдаты.

А тая ранiчка на полi

У часе летняга расквету!

Эх, выйдзi ў поле, брат, дасвету:

Не будзеш каяцца нiколi.

Зiрнi, прыслухайся наўкола:

Як цiхамiрна, як вясёла.

I ў кожным дрэве, i былiнцы,

I ў малюпасенькай раслiнцы,

Ну, ва ўсiм чысценька дазвання

Блукае радасць спадзявання.

Куды нi глянь - усё ў настроi

I ў добрай згодзе мiж сабою;

Само паветра жыва, дыша,

Бы ў iм хтось хвалы жыццю пiша,

Праменна-светлы, яснавокi,

I гаснуць-нiкнуць ночкi змрокi.

Усход жыве, гарыць, палае,

Слупы-праменнi падымае,

Бы тыя рукi блаславення

У часе шчырага малення.

I вось яна, жыцця крынiца,

Сама багiня-чараўнiца,

Ўзышла на небе i мiргнула,

Расу ў брыльянты абярнула,

Глядзiць прыветна, ўсiх кахае,

Па свеце стрэлы рассыпае

I песцiць шчыра ўсiх, як матка...

Хiба забудзеш мiг той, братка?

Каб завяршыць малюнак лета,

Каб песня ўся была дапета

На мой манер i на мой лад

I апiсаць усё падрад,

Я, адчуваючы патрэбу

Аддаць падзяку зямлi, небу,

Хачу ў парэчанскi лясок

Зайсцi яшчэ, ну, хоць разок,

Узяўшы кошык цi каробку,

I ўжо тады паставiць кропку

I кончыць з летняю парою.

Мне не даюць грыбы спакою,

Баравiкi мне часта сняцца,

Мне з iмi трэба паквiтацца;

Я чую - грэх iх абмiнуць,

На iх увагi не звярнуць.

Чорнагаловыя, ўдалыя,

Баравiчкi мае любыя!

Якою слаўнаю сям'ёю

Вы ўстаяце перада мною!

Я помню летнiя часiны

I вас, грыбныя баравiны!

Ранюткi час. Нiдзе нiкога,

Мiж дрэў звiваецца дарога,

А па дарозе ты з кашом

У лес шыбуеш цiхачом,

Каб ашукаць жанок руплiвых,

Бяссонных, вечна клапатлiвых,

I iм на злосць, на зайздрасць тую

Набраць грыбоў капу, другую,

Пакуль агледзяцца яны,

Што там "карэньчыкi адны".

Наладзiў струны лес маўклiвы

На лад вясёлы, на шчаслiвы;

I толькi сонцаў круг чырвоны

Асыпле золатам кароны

Высокiх хвой у тым бары

I кiне багру па кары,

Ачнецца лес, звiняць прагалы,

Як мнагаструнныя цымбалы,

I толькi пошчак той якоча,

Пералiваецца, гагоча,

Бяжыць па ўзгор'i мiж палянак,

Як спеў размашыстых гулянак.

- Марыля, гу! гу-гу, Тацяна!

- Гу-гу, Магдуся! Гу, Мар'яна!

- Антоля! цётка Мiхалiна!

- Алеся! Зося! Катарына!

Па лесе ходзiць пагалосак

Дзяўчат, жанок вакольных вёсак;

Грымяць, трасуцца баравiны,

I бас тут чуецца мужчыны.

Але ўсяго тут цiкаўней

Прынамсi, так было даўней,

Калi свяржэнскiя кабеты

Капэляй прыйдуць у лес гэты,

Ды з iх кабецiна якая

Капэлю згубiць i гукае

I па iмёнах называе:

"Каруся, Палуся,

Цацэля, Марцэля,

Алена, Магдалена,

Зося, Антося,

Анэта, Праксэта,

Цётка Югася,

Бабка Кася! Гу-у-у!"

I смешна часам i цiкава,

Як бы тут робiцца аблава.

Шнуруюць бабы i дзяўчаты

I кантралююць мох узняты

I тыя кучачкi калюшак,

Дзе грыб схаваў свой капялюшык.

Другая нiзенька прыгнецца,

Не ходзiць - поўзае вакол,

Рукою мацаючы дол,

Як бы на клад найшла, здаецца,

I так старанненька шукае:

I пад ядлоўчык заглядае,

Пад верасок i пад хваiнку,

Разгорне кожную гарбiнку

I моху купiнку ўздзярэ

Ну, ўсё як ёсць перабярэ.

А як надарыцца часамi

Табе, вандруючы лясамi,

Найсцi на неруш, дзе нiколi

Нiякай Тэклi, нi Аўдолi

Нага нi разу не ступала

I вока iх не зазiрала!

Зiрнеш i страчваешся ты:

Сядзяць грыбы, як капыты,

I, разгарнуўшы парасоны,

Глядзяць, бы нейкiя персоны,

Крыху сур'ёзны, чуць пануры

Вiдаць, не простае натуры.

Якiя постацi iх, мiны!

А як пралазяць скрозь галiны!

Як пад ядлоўцавыя лапкi

Яны хаваюць свае шапкi!

Стаiш, бы ўкопаны, прад iмi

I прагна мерыш iх вачымi,

Яны ж, ну, вочы адбiраюць,

Цябе аж дрыжыкi праймаюць:

Так многа iх, i ўсе таўсматы,

Прыземiсты, карэнкаваты,

Чорнагаловы, паўнацелы,

Як тонкi кужаль, знiзу белы;

Сядзяць асобна i радамi,

А дзе i зросшысь спарышамi.

Што нi асоба - свой узор,

Свая пасада i свой двор.

Глядзiш на iх - i сэрцу мiла,

Як бы з iх сходзiць нейка сiла,

Цябе чаруе, захапляе,

Па жылах радасць разлiвае.

Дадому прыйдзеш, ляжаш спаць

Так уваччу яны й стаяць...

Эх, досвiтак маленства, лета!

Вамi навек душа сагрэта!

XXVI. АГЛЯД ЗЯМЛI

Прайшло ў Парэччы лет нямала;

Яно ж не цешыла Мiхала,

Хоць тут мясцiнка гожа, мiла

I так гарнула, так хiлiла

К сабе i лесам, i лугамi,

I старасвецкiмi дубамi!

Ды што краса без аўладання?

Адно пустое парыванне

У цьме далёкi блеск зарнiцы:

Ўсё гэта - скарбы чужанiцы,

Магната князя Радзiвiла,

А ты, пакуль ёсць рух i сiла,

Служы панам, збiрай iх крошкi

I ведай цьмяныя дарожкi

Батрацкай долi да магiлы,

Служы, пакорны i пахiлы,

Служы з-за панскага агрызка

I заўжды гнiся нiзка-нiзка!

Няўжо ж i век прабыць слугою

I чуць пагрозу над сабою,

Што пан у кожную хвiлiну

Цябе пагонiць, як скацiну?

Пагонiць вон без разважання,

Бо пан не мае спагадання,

Што трэба жыць з сям'ёй на свеце,

Што ты, як рыба тая ў сецi,

Не маеш волi, нi разгону,

Што ты не чуеш жыцця звону,

Што гэты свет табе завязан

I шлях прасторны твой заказан.

А дзе ж той выхад? дзе збавенне

З няволi цяжкай, з паланення?

Адзiн ён ёсць: зямля, зямля,

Свой пэўны кут, свая ралля:

То - наймацнейшая аснова

I жыцця першая умова.

Зямля не зменiць i не здрадзiць,

Зямля паможа i дарадзiць,

Зямля дасць волi, дасць i сiлы,

Зямля паслужыць да магiлы,

Зямля дзяцей тваiх не кiне,

Зямля - аснова ўсёй айчыне.

Мiхал у часе вандравання

На адзiноце сам з сабою,

З гарачым сэрцам i душою

Развязваў важнае пытанне

Аб той зямельцы аб уласнай.

Яна свяцiла зоркай яснай,

Яна гарнула i хiлiла,

Бы нейкiх чар нязнаных сiла.

Свая зямля, свая пасада!..

Цi ёсць мацнейшая прынада?

Мiхал станоўка, ненарокам

Iшоў да мэты крок за крокам.

Ён паскупеў i нават значна.

Што ж? лепей з'есцi не так смачна,

Загнаць запас на хлеб, на сала,

Абы капейка перапала,

I лiшнi выгадаць рубель

Ды палажыць яго ў кашэль.

Наогул трэба жыць больш змысла

I больш мяркоўна, болей сцiсла,

Трымаць зачыненымi губкi

I меней трацiць на пакупкi.

I так пацiху ды памалу

Прыдбалi трохi капiталу,

Каб хоць пачатачак зрабiць

I першы камень залажыць

На грунце вольнае зямелькi,

Адной-адынай збавiцелькi

Ад панскай ласкi i апекi,

I плюнуць iм за тыя здзекi,

Што так уелiся ўжо ў косцi,

Калом зямля вам, ягамосцi!

Цаною доўгага шукання,

Парады, спрэчак, разважання

I гэтых мыслей натужэння

I нестрыманага iмкнення

Не знаць нi службы той, нi пана

Была зямелька апытана.

Яе Мiхал - прыпомнiм гэта

Апiсваў фарбамi паэта,

Апiсваў шчыра, ўсё зазначыў,

Хоць ён зямлi тае не бачыў;

Ды мала што: нiхто нiколi

Не бачыў светлай райскай долi,

Але той рай мы так малюем,

Што асалоды яго чуем.

Ды тут замецiм стараною:

Цi не з'яўляецца маною

Прашу прабачыць мне за слова

Ўся гэта райская размова?

Але пара, пара ў дарогу,

Бо час прыстаць к свайму парогу,

Пакуль жаданне не астыла,

Пакуль ахвота ёсць i сiла.

Агледзець трэба землю тую,

Каб не гадаць, не йсцi ўсляпую,

Аб чым была ўжо пастанова;

Няхай зямелька скажа слова

I твар пакажа свой выразна,

I гэта будзе болей важна,

Чым тая iх уся размова.

I вось пад восень прад сяўбою,

Парадзiўшыся мiж сабою,

Мiхал з Антосем воз прыбралi,

Каня запрэглi, пастаялi

У нейкiм смутным разважаннi,

Ў настроi новым, хваляваннi:

Дарога, даль i лёс нязнаны

Глядзяць няветла скрозь туманы.

Эх ты, жыццё, жыццё людское!

Няма табе, няма спакою:

Ты - суматоха, вiр бурлiвы,

Ў табе загiне баязлiвы,

Як парахно, як зерне тое...

- Ну, будзем ехаць! - Едзьма, браце!

На момант цiха стала ў хаце,

Куды мужчыны завiталi,

Спынiлiсь, шапкi пазнiмалi,

Прад абразамi гнуць галовы.

- Бывайце ж, мiлыя, здаровы!

- Ну, час вам добры, едзьце з Богам!

Iм кажа мацi за парогам,

Жадае шчасця i дабра.

Мужчыны рушылi з двара,

На воз паселi i ўздыхнулi

Ды ўлева к дубу павярнулi.

Ускiнуў жвавы конiк грывай,

Два разы пырхнуў выразлiва

Вiдаць, далёкую дарогу

Пачуў Сiвак, забiў трывогу

I, шыю выгнуўшы дугою,

Пабег вясёлаю трусцою

Па гладзi мяккага дзiрвана.

Алесь i Костусь з-за паркана

Глядзелi iм услед маўклiва,

I думка нейкая тужлiва


На Facebook В Твиттере В Instagram В Одноклассниках Мы Вконтакте
Подписывайтесь на наши страницы в социальных сетях.
Будьте в курсе последних книжных новинок, комментируйте, обсуждайте. Мы ждём Вас!

Похожие книги на "Новая зямля (на белорусском языке)"

Книги похожие на "Новая зямля (на белорусском языке)" читать онлайн или скачать бесплатно полные версии.


Понравилась книга? Оставьте Ваш комментарий, поделитесь впечатлениями или расскажите друзьям

Все книги автора Якуб Колас

Якуб Колас - все книги автора в одном месте на сайте онлайн библиотеки LibFox.

Уважаемый посетитель, Вы зашли на сайт как незарегистрированный пользователь.
Мы рекомендуем Вам зарегистрироваться либо войти на сайт под своим именем.

Отзывы о "Якуб Колас - Новая зямля (на белорусском языке)"

Отзывы читателей о книге "Новая зямля (на белорусском языке)", комментарии и мнения людей о произведении.

А что Вы думаете о книге? Оставьте Ваш отзыв.